Dat is waar vanochtend over werd gesproken in onze dienst. Hoe bewogen zijn hart was toen hij hoorde dat Jeruzalem (God's stad) verwoest was en in puin lag. Maanden lang gehuild, gevast, gebeden over iets wat al ongeveer 140 jaar een feit was.
Hoe druk maakt mijn hart zich over mijn medemens?
Ben ik gebroken en tot tranen geroerd als ik hoor (wat ik allang weet) dat mijn vrienden Zijn Eeuwigdurende, Onvoorwaardelijke, Onophoudelijke Liefde niet (willen) kennen of afwijzen en ze dus net zoals het Jeruzalem in puin liggen? Geestelijke puin in dit geval.
Niet echt.
Nee, ik maak me liever druk over dingen die er niet toe doen, op eeuwigheids termijnen bekeken.
Houd ik mijn baan, Krijg ik mijn werk optijd af, Heb ik genoeg geld deze maand, etc..etc...
Is het reeel om dingen te plannen en regelen die aan het eind van het leven geen betekenis of waarde meer hebben? Daar kan om gehuild worden. Slapeloze nachten vieren hier bot op.
Of dan toch de garantie veilig stellen dat we aan het eind van Ons kunnen verwelkomt mogen worden door Zijn kunnen. Maar dat is nu niet te zien, dus heeft geeft prioriteit op de agenda.
Genoeg stof tot nadenken en werken voor de komende jaren.
Na deze overweldigingen nog een kartonnetje koffie genuttigd en huis was de volgende bestemming.
Op de bank, geboeid door de avonturen van Pablo de rode vos, geeft mijn dochter mij even de tijd om dit te delen
Verder geen planning vandaag. Vanmiddag mijn dochtertje weer naar haar moeder brengen en dan mag dit weekend de geschiedenis boeken in.
Geniet er van
Moeizaam
1 week geleden




