Around the world in 4 sec.

Gister, na een half jaartje, geloof ik, weer een geweldig Skype contact met mijn grote chinese vriendin.

We hebben elkaar anderhalf tot twee jaar geleden getroffen op een christelijke chatbox van Worthy Christian .

Plots was er iemand in de 'room' met een vraag over Skype. 

Ik dacht  'dat heb ik ook, dus laat ik maar antwoorden'.

En sindsdien een geweldige dame mogen toevoegen aan mijn vriendenlijst.

Elke keer als we elkaar spreken, kunnen we het eigenlijk maar over een ding hebben en dat is over de geweldigheid van onze hemelse Vader.

En toch blijkt dat moeilijker te beamen dan dat het lijkt.

Tuurlijk weten we vanuit kennis. Maar weten we het ook vanuit het hart. 

Is God's Liefde al in ons hart gedrongen?

Kunnen we zeggen dat we de bewogenheid van het Vaderhart ervaren?

Voor mij? Soms wel, vaak niet.

Voor Miss China ( :P ) net zo, en ik denk voor meerderen.

Hebben wij de Liefde van de Vader al laten bezinken of nemen we het nog steeds aan als kennis?

Ik kan de plattegrond van de stad New York uit mijn hoofd leren en ik kan je vertellen wat op welke hoek te vinden is en hoe je daar moet komen vanaf elk willekeurig punt. Maar wat heb ik hieraan als ik niet naar New York ga????

We kunnen de bijbel van binnen en buiten, achter naar voren bestuderen en aannemen voor kennis. en de mensen en de kerk er versteld van laten staan over hoe goed wij het allemaal niet weten. Maar als wij de handleiding van het leven niet gaan toepassen in het leven......?

En hoe komt dat nou dat we vaak zoveel van God willen en vragen maar dat er zo weinig lijkt te gebeuren.

Zou het ermee te maken kunnen hebben dat we misschien niet met alles wat we zijn naar God ( durven te ) komen en we ons daardoor in feite ontzeggen van de volledige zegen die Hij ons wil geven. 

Maar we dit misschien niet kan omdat we zelf obstakels naar Hem opzetten.

" God, U mag in mij leven komen, maar zou U niet daar willen kijken. Herinner me daar ook maar niet aan, want ....., En dat ..dat zijn mijn gewoontes...Sja, zo ben ik nu eenmaal."

Ik voelde in dit gesprek met Miss China dat God me wilde gebruiken om haar iets duidelijk te maken ( en ook mezelf hoor) Ik merkte dat ik echt even Zijn woorden moest zoeken, want ik kwam er niet uit.

Toen liet God met het volgende zien

Stel je eens een emmer water voor. En voor het gemak een transparante emmer. Mooi helder glas!

Deze emmer vullen we voor driekwart met groen gekleurd water.

Deze emmer ben JIJ!

De emmer is voor driekwart vol, omdat je op zoek bent naar je ware bestemming in deze wereld, je hebt die geprobeerd te zoeken. Soms dacht je het gevonden te hebben, maar het enige waar ze toe in staat zijn geweest is, om je water te vervuilen.

Oke

Nu nemen we nog een emmer een hele grote, transparante, tot de rand toe, met kristal helder water, gevulde emmer.

Deze emmer is GOD!

Deze emmer is zo groot en zo adembenemend helder dat je er niet bij weg wilt.

Aan deze grote emmer hangt een kaartje; " Hier mag je je vullen"

Je twijfelt geen moment en je gaat dicht naast de grote emmer staan die een beetje begint te hellen en jouw emmer wordt langzaam gevuld en ... verrassend maar waar.....Hoe meer helder water er in je emmer komt, hoe minder groen jouw water lijkt. 

En als je emmer tot de rand vol is ben je blij en vol enthousiasme ren je naar iedereen om te vertellen wat er is gebeurd. 

Van enthousiasme schud je heen en weer en morst hier en daar flink wat water dat water vult de emmer van diegene om je heen. 

Totdat je emmer weer driekwart is en je je weer afvraagt waar je nou zo enthousiast over was. 

En dan is daar weer die grote stralende emmer.

Rennen...Bijvullen en weer rennen, morsen.

Valt je op dat je tijdens het morsen gekleurd water verspilt.

Dit tafereel gaat een paar jaar door en uit eindelijk is de emmer moe en vraagt zich af, wat heeft dit voor zin.

Welnu, God wil maar een ding en dat is voor ons om bij Hem te zijn.

Ik zei dus.........God, wil maar EEN ding en dat is voor ONS om bij Hem te ZIJN.

Niet even buurten en dan gaan rennen en vertellen over iets waar we eigenlijk niet eens van weten wat het nou was omdat God nog niet klaar was. Nee, bij hem te ZIJN en te Blijven.

De vermoeide emmer keert terug naar de grote, heldere, nog steeds tot de rand met helder water gevulde emmer om opnieuw bij te tanken.

Ik ben van mening dat dit niet is wat God wil. Hij wil VOLLEDIG in ons leven en bij ons leven betrokken zijn.

De keuze van vandaag:

Laten we onze emmer vulen voor zover dat wij dat toelaten en gaan daarmee de wereld bereiken met het risico ook van ons eigen gekleurde water over te brengen?

Of laten we ons overstromen door Zijn helder water, zodat we natte voeten moeten krijgen en misschien wel doordrenkt worden, opdat we op den duur , na genoeg toevoeging van het heldere water, net zo helder zijn en daarmee de wereld te gaan verhelderen.

Johannes 15:

1 ‘Ik ben de ware wijnstok en mijn Vader is de wijnbouwer. 2 Iedere rank aan mij die geen vrucht draagt snijdt hij weg, en iedere rank die wel vrucht draagt snoeit hij bij, opdat hij meer vruchten draagt. 3 Jullie zijn al rein door alles wat ik tegen jullie gezegd heb. 4 Blijf in mij, dan blijf ik in jullie. Een rank die niet aan de wijnstok blijft, kan uit zichzelf geen vrucht dragen. Zo kunnen jullie geen vrucht dragen als jullie niet in mij blijven. 5 Ik ben de wijnstok en jullie zijn de ranken. Als iemand in mij blijft en ik in hem, zal hij veel vrucht dragen. Maar zonder mij kun je niets doen. 6 Wie niet in mij blijft wordt weggegooid als een wijnrank en verdort; hij wordt met andere ranken verzameld, in het vuur gegooid en verbrand. 7 Als jullie in mij blijven en mijn woorden in jullie, kun je vragen wat je wilt en het zal gebeuren. 8 De grootheid van mijn Vader zal zichtbaar worden wanneer jullie veel vrucht dragen en mijn leerlingen zijn.