Ken je dat gevoel?
Als je er even helemaal doorheen zit
en je gewoon even behoefte hebt aan iemand die je even
vasthoudt of even een knuffel geeft?
Jou het gevoel geeft geborgen te zijn?
Jou zegt dat je er bij hoort en het waard bent?
Dat gevoel kan op gunstige momenten komen
dat je even naar je partner of een vriend kan lopen en ,
als hij zij niet al te druk is,
dat je dan ook daadwerkelijk die aandacht even mag ontvangen.
Maar als dat midden in de nacht is en je partner slaapt, maak je die niet wakker.
Als je geen partner hebt wordt het al iets vervelender.
Maar het kan ook op je werk gebeuren,
dat je er even doorheen zit.
Loop je dan naar een collega toe
' Zeg, ik heb even behoefte aan een knuffel' ?
Dan is er iemand daar.
Die een weg gegaan is waarin wij ons allen kunnen identificeren.
We weten hoe het is om gepest te worden.
We weten hoe het voelt om er niet bij te horen omdat je anders bent dan de rest.
We weten hoe het is om (geestelijk of lichamelijk) geslagen te worden tot we niet meer kunnen lopen.
HIJ WEET HET OOK!!!!!
Hij is er geweest,
Hij heeft het gedaan.
Waarom?
Om de wereld te bewijzen
dat er achter het gordijn van pijn en dood
een leven ligt dat
rijker,
warmer,
liefdevoller is
dan wat wij denken, het volle leven is
Dus als jij er doorheen zit en iemand nodig hebt
om bij te schuilen,
te troosten,
even tot jezelf te komen?
Waarom dan niet opzoek naar een die je volledig begrijpt?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten